آهن و آهن ربا:

آهن جذب آهن ربا می شود. ولی اگر این آهن زنگ بزند و اکسیده شود و خاصیت خود را از دست بدهد، دیگر آهن ربا آن را جذب نمی کند و علت آن پوسیدگی و زنگ زدگی آهن است. گناهان، مانند حجابی بر روی قلب هستند، مانند این است که دور یک سوزن را پارچه و نخ و ریسمان به اندازه ای بپیچند که سوزن دیگر پیدا نباشد، در این حالت، دیگر قیچی آهن ربا آن را نمی رباید، ولی اگر این پرده ها و پارچه ها را از روی آن برداشتید و برهنه شد، سوزن با یک پرتاب جذب آهن ربا می شود و قیچی سوزن را می رباید. مومن نسبت به امامزاده ها مثل آهن و آهن ربا، خودش را به سمت آنها پرتاب می کند و خود را به دامان آنها می اندازد، وقتی که احساس می کند در حرم اینهاست، همه چیز از یادش می رود، انس پیدا می کند و با آنها صحبت و درد دل و گریه می کند و با آنها مانوس می شود.

وقتی شما می خواهید سوزنی را از آهن ربایی جدا کنید، چه طور فشار می آورید که سوزن را از آن جدا کنید، فردی هم که می خواهد زیارت یک امام یا امامزاده را ترک کند، مانند جدایی آن سوزن از آهن رباست؛ که به زور انجام می گیرد. نماز و روزه و زکات و احسان به فقرا انسان را جذب می کنند. امر به معروف هم انسان را جذب می کند که انسان بی تاب می شود و میل دارد که امر به معروف کند. نهی از منکر هم همینطور انسان را جذب می کند. وقتی در یک جا منکری است و انسان نهی از منکر نکرده است، از خودش نفرت دارد و از خودش بدش می آید. همه اینها تاثیرات خودشان را روی قلب دارند. هر چه انسان پاکتر شود، بهتر جذب عبادت و محبت خدا می شود.

چرا چادر را به دختران جوان تحمیل می‌کنند؟مگر در قرآن نیامده که زن‌ها در انتخاب نوع حجاب آزاد هستند؟

ادامه مطلب

عشق به جنس مخالف تا هنگامی که در حد احساس قلبی است و منجر به ابراز و روابط نامشروع نشده است، از نظر اسلام حرام و مردود نیست و گفتن این که تو را دوست دارم، به خودی خود گناه نیست اما با توجه به این که چنین عشقی برخاسته از طوفان غریزه جنسی است، بدون اشکال نیست،‌ به خصوص آن که در مرحله گفتن باقی نماند و به طور طبیعی، پس از اظهار عشق، روابط دیگری شکل می‌گیرد. متأسفانه از مسیر معیّن، خارج می‌گردد و مراحل بعدی قابل کنترل نیست.
بسیاری از دوستی‌های دختران و پسران در جامعه ما، دارای کارکرد روانی اجتماعی است، یعنی دختران و پسرانی که برای خود دوستی انتخاب می‌کنند، به دنبال یافتن یک پایگاه روانی و اجتماعی مطمئن هستند، ولی با این کارکرد نمی‌توان استمرار دوستی‌ها را تضمین کرد. اطمینان خاطری که دختران و پسران از طریق برقراری دوستی بین خود، جستجو می‌کنند، زیاد طول نمی‌کشد و آنان پی می‌برند که این اطمینان خاطر، به قیمت از دست دادن بسیاری از اطمینان خاطرهای دیگر به دست آمده است»(1)؛ بنابر این لازم است هر گونه اظهار عشق در چهارچوب خاصی که شرع معیّن نموده،‌صورت گیرد و آن چهار چوب خاص، ازدواج است. پس اظهار عشق و دوستی در این چارچوب و برای همسر، نه تنها عیب نیست، بلکه بسیار پسندیده و مطلوب است.
پی‌نوشت‌ها:
1ـ دکتر احمدی، روابط دختر و پسر در ایران، ص 118.

منبع:سایت پاسخگو

 

معنای" عشق " از نظر قرآن و روایات چیست و رابطه آن با "عقل " چگونه است ؟

اعتقادات و اعمال مذهبی برای حفظ سلامت روان سودمند است . بر اساس یک بررسی که نتایج آن در "مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی قزوین " منتشر شد اعمال مذهبی بر حفظ سلامت روان و کنترل درونی تاثیر بسزایی دارد . بر اساس این گزارش پژوهشگران با توجه به تاثیر مثبت باورها و اعمال مذهبی در سلامت روان استفاده از اعتقادات و مذهب را برای برنامه ریزی اقدام های بهداشت روانی به ویژه در جوانان توصیه می کنند

منبع:واحد مرکزی خبر

برگرفته از : مجله موفقیت

من همش می ترسم

نمی دانم چرا ولی از ترس اینکه این عذاب وجدان رهایم نکند می ترسم .

من می ترسم از اینکه : نکند بی لیاقت باشم .

دائم در فکر اینم که لیاقت ندارم ... لیاقت خیلی چیز ها را ... حتی این وبلاگ را

من دچار جنگ نیت ها شده ام .

من تکلیفم با خودم معلوم نیست .

برای من دعا کنید !

به خداوند بگویید : بنده ای اینجا در خود می پیچد ، مثل مار . برای رهایش عقده هایش ، هی نیش می زند . اما هنوز نیش زدن را یاد نگرفته . بدنش زهر آلود شد از نیش خودش ....

به خدا بگویید : او نابینا شده است ... راهی نیست تا طنابی ، ریسمانی  یا حتی نخی را ببیند ؟ اینجا گودالش تاریک تاریک است ....

 

 

 

پ ن : خدا را شکر این وبلاگ یک نویسنده دیگر هم دارد

پ ن : برای مدتی می روم شاید زود برگردم

اخلاق جنسی قسمتی از اخلاق به معنی عام است . شامل آن عده از عادات و ملكات و روشهای بشری است كه با غريزه جنسی بستگی دارد . حياء زن از مرد ، غيرت ناموسی مرد ، عفاف و وفاداری زن نسبت به شوهر ، ستر عورت ، ستر بدن زن از غير محارم ، منع زنا ، منع‏ تمتع نظری و لمسی از غير همسر قانونی ، منع ازدواج با محارم ، منع نزديكی‏ با زن در ايام عادت ، منع نشر صور قبيحه ، تقدس يا پليدی تجرد ، جزء اخلاق‏ و عادات جنسی بشمار می‏روند . اخلاق جنسی به دلیل قدرت و نیروی فوق العاده قوی آن  ، همواره مهمترين بخشهای اخلاق به شمار می‏رفته‏ است .

 ويل دورانت می‏گويد : " سر و سامان بخشيدن به روابط جنسی هميشه‏ مهمترين وظيفه اخلاقی به شمار می‏رفته است ، زيرا غريزه توليد مثل ، نه‏ تنها در حين ازدواج بلكه قبل و بعد آن نيز مشكلاتی فراهم می‏آورد . و در نتيجه شدت وحدت همين غريزه و نافرمان بودن آن نسبت به قانون و انحرافاتی كه از جاده طبيعی پيدا می‏كند ، بی نظمی و اغتشاش در سازمانهای‏ اجتماعی توليد می‏شد "
نخستين بحث علمی و فلسفی كه در اينجا به ميان می‏آيد اين است كه‏ سرچشمه اين اخلاق چيست ؟ چطور شد كه مثلا خصيصه حيا و عفت در زن پيدا شد ؟ چرا مرد در مورد زن خود غيرت می‏ورزد ؟ آيا اين‏ غيرت همان حسادت معمولی است كه بشر آنرا در همه جا محكوم كرد و استثناً در اين يك مورد آنرا پسنديده می‏داند ؟ يا چيز ديگر است ؟ اگر همان حسادت است علت استثناء چيست ؟ و اگر چيز ديگر است چگونه می‏توان‏ آنرا توضيح داد ؟ همچنين منشأ زشت شمردن كشف عورت ، فحشاء ، ازدواج با محارم و غيره چيست ؟ آيا سرچشمه اينها خود فطرت و طبيعت است ؟ آيا فطرت و طبيعت برای اينكه به هدفهای خود نائل آيد و به زندگی بشر كه‏ طبعا اجتماعی است نظام بدهد اين احساسات و عواطف را در بشر نهاده است‏ ؟ يا علل ديگری در كار بوده و در طول تاريخ در روحيه بشر اثر كرده تا تدريجا جزء ضمير اخلاقی بشر قرار گرفته است؟

ادامه مطلب

دو روز مانده به پايان جهان تازه فهميد که زندگي نکرده است . تقويمش پر شده بود و تنها دو روز خط نخورده باقي مانده بود . پريشان شد . آشفته و عصباني نزد فرشته مرگ رفت تا روز هاي بيشتري از خدا بگيرد . داد زد و بد و بيراه گفت . فرشته سکوت کرد ؛ آسمان و زمين را به هم ريخت ، فرشته سکوت کرد ؛ به پر و پاي فرشته پيچيد ، فرشته سکوت کرد ؛ کفر گفت و سجاده دور انداخت ، باز هم فرشته مرگ سکوت کرد ؛ دلش گرفت و گريست و به سجاده افتاد . اين بار فرشته مرگ سکوتش را شکست . گفت : بدان يک روز ديگر را از دست دادي ! تنها يک روز ديگر باقيست . بيا و لااقل اين يک روز را زندگي کن .
لا به لاي هق هقش گفت : اما با يک روز .... با يک روز چکاري مي توان کرد .....؟
فرشته مرگ گفت : آنکس که لذت يک روز زندگي کردن را تجربه کند ، گويي که هزار سال زيسته است ! و آنکس که امروزش را درنيابد ، هزار سال هم به کارش نمي آيد .
و آنگاه سهم يک روز زندگي را در دستانش ريخت و گفت : حالا برو و زندگي کن .
او مات و مبهوت به زندگي نگاه کرد که در گودي دستانش مي درخشيد  . اما مي ترسيد حرکت کند ، مي ترسيد راه برود . نکند قطره اي از زندگي از لاي دستانش بلغزد ، بريزد ، تمام شود .
قدري ايستاد ......... اندکي تأمل کرد ...............بعد با خود گفت : وقتي فردايي ندارم ........وقتي بودنم همين يک روز است ....... نگه داشتن اين زندگي چه فايده اي دارد ؟ بگذار اين يک مشت زندگي را هم خرج کنم .
آنوقت شروع به دويدن کرد . زندگي را به سر و رو رويش پاشيد ، زندگي را نوشيد و بوييد و چنان به وجد آمد که ديد مي تواند تا ته دنيا برود .... مي تواند بال بزند انگار ، مي تواند پا روي خورشيد بگذارد و مي تواند تا توانستن را معنا ببخشد ............
او در آن يک روز ؛ آسمان خراشي را بنا نکرد ، زميني را مالک نشد ، مقامي را بدست نياورد ، اما ......... در همان يک روز روي چمن ها خوابيد ، کفش دوزکي را تماشا کرد ، سرش را بالا گرفت و ابر ها را ديد و به آنهاي که نمي شناختش سلام کرد و براي آنان که دوستش نداشتند از ته دل دعا نمود . او همان يک روز آشتي کرد و خنديد و سبک شد ؛ لذت برد و سرشار شد و بخشيد ؛ او عاشق شد و عبور کرد و ............. تمام شد .
او همان يک روز را زندگي کرد ، اما فرشته ها در تقويم خدا نوشتند : او درگذشت ، کسي که هزار سال زندگي کرد

 

پی نوشت: یادمه توی بحبوحه کنکور که هم نا امید بودم هم استرس داشتم ، یه کتاب زبان انگلیسی گرفتم برای تست زدن که ناشرش ، نشر پیشگامان بود . متنی که بالا خوندید رو توی مقدمه او کتاب نوشته بود ( البته من کمی توش دخل و تصرف کردم ). اون زمان که من این نوشته رو خوندم خیلی روی من تأثیر گذاشت .
حالا هم که دوباره خوندمش ، منو برد به اون زمان . به خودم و به گذشتم نگاه می کنم .... چقدر دلم گرفته ....... من چند قطره اشک لای اون کتابا جا گذاشتم .......

دیگه خسته شدم . اضطراب ونگرانی تمام وجودمو پر کرده .یعنی چه اتفاقی قراره بیفته .:

-     خدایا استرس کنکور خواب و خوراکو ازم گرفته                                                                                                                       

-  اگه تو  کسب و کارم شکست بخورم و همه دار و ندارم و از دست بدم ... اون وقت ... وای نه ...         ـ   آخه مگه میشه   تو  این دوره و زمونه با این وضع تورم و توقعات بالای خانواده ها و وضعیت اشتغال و... ازدواج کرد؟                                                                                                                            - نگران آینده بچه امم .همیشه سعی میکنم همه جوانبو تو تربیتش در نظر بگیرم و برای رشد روحی و جسمیش از هیچ تلاشی فروگزار نکنم ولی بازم مضطربم

-   دیگه تا کی باید تو حسرت یه درآمد مکفی باشم لااقل زندگیم طوری بشه که دیگه از کابوسای زیر   دین رفتن و ادای اون خلاص بشم  ا                                                                                                                                       تو زندگیمون جملات بالا رو زیاد شنیدم . هم خودمون از این عبارات استفاده کردیم هم از زبون مردم شنیدیم

 

حالا قصه رو تا  همین جا داشته باشین . کات میکنم و میرم به سکانس بعدی :

یکی از مجلات روانشناسی رو برمیدارم ورق میزنم و میخونمش :

- برای خودت یک هدف صحیح انتخاب کن و با امید و توکل به خدا کارتو شروع کنو ادامه بده  وتلاش وپشتکارتو متوقف نکن   . نترس.  . با شهامت جلو برو و مایوس نشو و صبر داشته باش.از  سنگهای جلوی راهت واهمه نداشته باش ممکنه خیلیا بخوان چوب لای چرخت بذارن خیلیا شاید به اهدافت بخندن و اونا رو به تمسخر بگیرن  و بخوان وانمود کنن که تو پایین تر و کوچیک تر از این هستی که بخوای به این آرزوها حتی فکر کنی ولی تو  ناامید نشو . تو بدترین شرایط  حرکت کن شاید تو مسیر به چیزایی برخورد کنی که باب میلت نباشه و آه بکشی ناامید بشی و بگی بی فایده اس ولی نه … بی فایده نیست گاهی اوقات آخرین کلیدی که تو دستته می تونه قفل رو باز کنه.میگن وقتی تاریکی شب به نهایت خودش برسه طلوع خورشید بسیار نزدیک تر از مواقع دیگه شب میشه . پس همیشه امیدی هست

 

خیلی مطالب مجله بهم انرژی و امید داد . مجله رو میذارم کنار و قرآنو برمیدارم:

سوره عنکبوتو میخونم . به این آیه میرسم (آیه آخر این سوره):

وآنانکه در راه ما به جان و مال جهد و کوشش کردند محققا آنها را به راه (معرفت و لطف خویش )هدایت میکنیم و همیشه خدا یار نکوکاران است

 

 

و حالا آیه110   سوره یوسف :

مردم با انبیا (چندان ضدیت کردند) تا آنجا که رسولان مایوس شده و گمان کردند که وعده نصرت خدا خلاف خواهد شد در آن حال (نزدیک ناامیدی) وقت یاری ما فرارسید تا هرکه را خواهیم نجات بخشیم و انتقام ما از بدکاران عالم باز نخواهد گردید

 

به یاد این آیه از سوره طلاق میفتم :

هرکس خداترس (و پرهیزکار شود )خدا راه بیرون شدن ( از گناهان و حوادث عالم) را بر او می گشاید و از جایی که گمان نبرد به او روزی عطا میکند و هرکه (در هر امر)بر خدا توکل کند خدا او را کفایت خواهد کرد که خدا امرش (بر همه عالم ) نافذ و روان است و بر هر چیز قدر و اندازه ای مقرر داشته است

 

آیه آخر سوره روم:

پس تو ای رسول صبر پیشه کن که وعده خدا البته حق و حتمی است و مراقب باش مردم بی یقین و ایمان مقام حلم و وقارت را به خفت و سبکی نکشانند

 

با خودم گفتم این همه تو کتب و مجلات روانشناسی و موفقیت سرک کشیدی این همه دنبال سخنان و اندیشه های مشاهیر علمی و ادبی و ... رفتی این همه دنبال راهکار و راه حل برای خلاص شدن از اون دوراهی ها و سرگردونیا و نگرانیا (همونایی که تو پارت اول از زبون خودم و مردم گفتم) دویدی و بازم به آرامش نرسیدی و حالا تو این ماه رمضونی خدا بهت لطف کرد و تو دلت انداخت که بری قرآنو برداری و بفهمی که یه عمر تو غفلت بودی جواب همه سوالات و ترسا و تنشای زندگیت کنارت بوده و تو بدون توجه به اون راهی رو رفتی که نمیدونی چه ضمانتی برای سرانجام نیکش وجود داره. در صورتی که به تو برای زندگیت یه دستورالعمل داده شده که بهترین و بالاترین و بزرگترین موجودی که سراغ داری با اطمینان کامل تضمینش میکنه .کسی که هرچی بهت میگه فقط و فقط به نفع توئه و اگه گوش کنی یا نه هیچ نفع و ضرری برای خودش نداره . کسی که تو رو خلق کرده پس بهتر از هرکسی نیازها و خواسته های تو رو درک می کنه . کسی که سخنانش دل مرده ها رو حیات میده . سخنانی که خیلی وقته مهجور مونده . دنبال هر کتابی که خالقش مخلوقه و ممکنه حرفاش خطاهای زیادی داشته باشه مرادمونو  از  مریدی  می خوایم که شاید ازمون دور باشه  در حالی که مرشد از رگ گردن بهمون نزدیکتره   و اون بهتر دوای درد ما رو میدونه 

نمیخوام بگم هرکتابی  قبل از این خوندیم پوچ و بی ارزش بوده ... نه ... تاثیر مثبت  کتب دیگه رو تو زندگیمون انکار نمیکنم .

خلاصه کلامم اینه که :

 

سالها دل طلب جام جم از ما میکرد

آنچه خود داشت ز بیگانه تمنا میکرد

 

 

 

 

 _{پ.ن : من هیچ تخصصی تو بیان معارف قرآن ندارم و اگه از چند تا  آیه حرف زدم از اون چیزایی گفتم که خودم یاد گرفتم وگرنه معارف قرآن بالاتر از اونه که هرکسی مثل من بخواد در موردش راحت حرف بزنه}

 

_{پ .ن : توصیه میکنم قرآنو (مخصوصا کسایی که سواد عربی خوبی دارن)  از روی لغات عربیش همین طور با ترجمه اش بخونن}

 

 

توی این دور و زمونه ایمان داشتن به خدا سخت شده . ایمان نه به معنای دوستی با خدا ، به معنای عمل کردن به تمامی آنچه خداوند دستور فرموده .

این بی ایمانی علت ها و ریشه های زیادی داره . یکی از مهم ترین این عوامل عدم اطلاع رسانی و کوتاهی در تفهیم احکام دین به جوون هاست .

من به عنوان یک جوون حق دارم بدونم که چرا باید احکام دین رو انجام بدیم . مثلاً فلان حکمی که خدا داده به چه دردی می خوره یا لااقل یکی از موارد استفادش چیه .

ولی دریغ از یه عالم که بخواد برای این دسته از جوون ها که بدنبال دین هستند ، دل بسوزونه .

ما داریم توی جامعه ای زندگی می کنیم که مسئولان و روحانیون و علما به تنها چیزی که فکر می کنند اینه که هر اتفاقی که قراره بیافته رو به اسلام و دین و مذهب ربط بدن ولی واقعیت اینه که اونها هیچ کاری رو برای بخش منطقی دین انجام نمی دند .

ما توی دنیایی زندگی می کنیم توش انواع مکاتب و فرقه ها علیه خداوند و دین وجود داره . فرقه هایی گول زننده با اصول و قوانینی محکم . اگرچه این قواعد ناقصه ولی اونقدر هست که ذهن جوان امروز رو قانع کنه . ولی متأسفانه ما نمی تونیم توی دین اسلام که کامل ترین و بهترین دین محسوب می شه چند تا دلیل محکمه پسند بیاریم که ذهن جوون امروز رو قانع کنه . یعنی آدمش وجود نداره .  بانیان مذهب در جامعه ما توان و صلاحیت این رو ندارند که دین رو تبیین و به بهترین شیوه تبلیغ کنند .

من جوون وقتی میام اصول مکاتبی مثل اگزیستنسیالیسم یا حتی فرقه هایی که تاریخ مذهبشون گذشته ( مثل مارکسیم یا کومونیسم ) رو می خونم ، با مسائلی مواجه می شم که توی دین ما ( اسلام ) توجیهی براش وجود نداره ( یعنی آقایون روحانی در اون حدی نیستند که بخوان از دین کاملی مثل اسلام ، این مسائل رو توجیه و تفهیم کنند ) و ناخود آگاه جذب اون فرقه های ناقص می شم .

در صورتی که اگه چهار نفر آدم حسابی پیدا می شد که بیاد دین رو به صورت کاربردی و مفهومی توی ذهن من جا بندازه ، دیگه دچار این انحرافات ذهن نمی شدم .

بگذریم ...

این مقدمه نسبتاً طولانی رو نوشتم تا بگم : ما فقط یک بار زندگی می کنیم و دنیا و آخرت ما با همین یک بار زندگی مشخص می شه . حالا که جامعه ما اینجوری دچار تضاد شده و دین بر اساس شعار به مردم عرضه می شه ، ما هم نباید دست رو دست بگذاریم چون این زندگی ماست ، سعادت یا شقاوت ماست .

توی این شرایط ، تفکرات و اندیشه های روشن فکر های جامعه می تونه خیلی کمک کنه . روشن فکرانی که به معنای واقعی کلمه عالم بودند و دین با خون پوست و فکر و اندیشه اونها معنوس بود و تا زمانی که زنده بودند سعی کردند تا مردم و خصوصا جوون ها رو از انحراف فکری نجات بدند . این آدم ها اگر چه زیاد نیستند اما اگر خوب کتابها و آثارشون رو مطالعه کنیم ، می تونه خیلی برای ذهن پر از علامت سؤال ، ما چاره ساز باشه .

یکی از این افرار استاده مطهریه .

ایشون تا زمان خودشون تمامی مسائل جامعه رو با نگاه دینی حل فصل می کردند و فرقه ای نبود که ایشون اون رو نقد و بررسی نکرده باشه .

من پیشنهاد می کنم تمامی کتاب های این استاد گرامی رو مطالعه کنید تا شاید کمی از ابهامات ذهن شما برطرف بشه

شما می تونید با سر زدن به سایت آقای مطهری تمامی کتاب های ایشون رو دانلود کنید .

http://www.motahari.org

 

 

 

 

سلام خدا جون . من و تو دیشب کلی با هم حرف زدیم . من گفتم تو خوب گوش دادی و درکم کردی. تو گفتی و من چون خیلی وقت بود که ازت دور بودم نتونستم همه حرفاتو بفهمم ولی حرفات آرومم میکرد بعد از این همه دوری تازه داشتم میفهمیدم از بین این همه کسی که ادعای دوستی با منو دارن تو بهترین و حقیقی ترین دوستمی .

امروز وقتی داشتم حرفای نورانیتو می خوندم به این جمله رسیدم که : جز خدا هیچ کس دوست و سرپرست و یاور شما نیست.خدایا یه رفیق واقعی هیچ وقت رفیقشو تنها نمیذاره تو غم و شادی کنارشه .حتی میگن یه دوست واقعی کسیه که اگه تا سه بار عصبانیش کردی خشمشو فروببره و با تو نرمخو باشه . خدایا اما ما تو زندگیمون چندین هزاربار اشتباه کردیم ولی هنوز از بلاها نجاتمون میدی .هنوز بوسه هات تو زندگیمون گل میدن . هنوز با همه بدیمون با این که یه عمر به همه نگاه کردیم و چشم از تو برداشتیم  وقتی چیزی ازت میخوایم وقتی درد داریم

وقتی میدونیم اشتباه کردیم و میدونی باز ممکنه از پیشت بریم ولی با همه این اوصاف سنگ صبورمونی . هنوزم آغوش گرمتو برای هق هق گریه هامون باز میکنی .خدایا این دیگه دوستی نیست . این فراتر از دوستیه . خدایا تو عاشقی وما فارغ . خدایا تو با زبون عشق با بنده ات حرف میزنی ما با زبون عادت. خدایا  تو هیچ چیزی رو نمیبینی غیر از ما ولی ما همه رو میبینیم غیر از تو .انگار تو داری ما رو می پرستی . خدایا خجالت میکشم وقتی میگی بنده من از رحمت من نا امید نشو . خدایا با این همه عشقبازی تو ما چه طور رومون میشه بازم ناامید باشیم از تو ؟ با چه رویی به خودمون اجازه میدیم یاس تو وجودمون رسوخ کنه؟

چرا ما عشق تو رو نمیفهمیم ؟ چرا ما فقط مدعی هستیم ؟ کی میخوایم بفهمیم ما یه دوست حقیقی داریم

کی میخوایم عاشق کسی بشیم که یه عمر نقش معشوقو براش داشتیم کسی که به عاشق شدن ما ذره ای احتیاج نداره و ثمره این عاشقی رو ارزونی خودمون میکنه

من کی میخوام عاشق رفیق واقعیم بشم؟

چرا عادتم تو باشی

میخوام عاشق تو باشم