تو خیابون که قدم میزنی آدمایی رو می بینی که از دور میان بهت نزدیک میشن از کنارت میگذرن و دوباره دور میشن احساس بدی بهت دست میده انگار تو همه رو می شناسی ولی هیچ کس تو رو نمیشناسه دلت میگیره که همه آدما رنگ و بوی عبورو دارن. انگار همه آدما و ارتباطشون یه توهمه . یاد این حرف انیشتین میفتم که  میگه : واقعیت توهمیه که زیاد ایستادگی کرده . تمام این دنیا پره از اومدنا و رفتنا و ارتباطا و دل بستنایی که واقعیت دارن با خودم میگم پس دنیا هم با این همه جلوه و زرق و برقش یه توهمه . چقدر دردناکه ! به این دنیا با همه تلخیا و شیرینیاش دل می بندی بعد فرض کن یه نفر بیاد بهت بگه از این دلبستگی ضرر کردی چون  همه اینا توهم بود انگار یه پارچ آب یخ ریختن رو سرت .وقتی فکرشو میکنی دوست داری از این واقعیات فرار کنی . دلت نمیخواد به چیزایی که صرفا  وجود داره نزدیک بشی .دنبال چیزی یا کسی میگردی که علاوه بر وجود داشتنش درست و موندگار باشه .دنبال چیزی یا کسی که حقیقت داشته باشه نه واقعیت .دنبال همون که مثل آدمای خیابون نباشه که اول  بهت نزدیک بشه بعدشم ازت فاصله بگیره دنبال همون که همیشه با توئه و بهت نزدیکه .همون که هر کاری که بکنی و هر جا که باشی باهاته . تو رو می بینه . محدود به مکان و زمان نیست که این جا باهات باشه و اونجا نباشه . الان پیشت باشه و فردا یه جای دیگه باشه  وقتی دنیا داره بهت نزدیک میشه و روی خوش بهت نشون میده اون باهاته و وقتی همین دنیا ازت فاصله میگیره و ازت دور میشه بازم بهت نزدیکه و صداتو می شنوه این موجود دیگه به رنگ توهم نیست . فانی نیست . باطل و نابود شدنی نیست  .این موجود حقیقت محضه و حق و حقیقت همیشه پا برجاست

کاش همیشه یادم باشه که حق نزد حضرت حقه و هممون یه روزی به سوی خودش برمیگردیم .به سوی او که باقیست